Lailonia, to kraina, której nie ma na mapie. Trudno też nazwać ją krainą z bajek. Lailonia tak naprawdę leży w każdym z nas. Bo każdemu z nas, tak jak bohaterom tych filmów, przyrodzona jest ciekawość. A ciekawość, to konieczność zadawania pytań i poszukiwania odpowiedzi. Ciekawość to także prawo do zwątpienia. Trochę parafrazując Kartezjusza, można by powiedzieć o głównym przesłaniu tych bajek: „Wątpię, więc myślę, myślę, więc jestem”.

I choć często bohaterowie naszych bajek ponoszą porażki, to jednocześnie pozostawiają widza w głębokim przekonaniu, że należy poszukiwać, że należy mieć nadzieję, tak jak Laje, najmłodszy z braci w filmie „O największej kłótni”, że znajdzie lepsze miasto, lepsze miejsce dla siebie do życia, choć jego brat takie poszukiwanie przypłacił życiem.

Filmy z tego cyklu bawią i uczą, rozbudzają wrażliwość młodego widza, zapraszają do dyskusji, do samodzielnej refleksji.

Zapraszają do spojrzenia na otaczający nas świat z różnych punktów widzenia, a przede wszystkim pragną utrwalić w młodym człowieku tę niezwykłą umiejętność, którą mają małe dzieci – umiejętność zadawania pytań i poszukiwania odpowiedzi, umiejętność, którą w miarę dorastania tracimy na rzecz bezkrytycznego akceptowania tzw. prawd oczywistych, utartych oraz pewnych schematów myślenia.

Bajki te posiadają też te walory dramaturgiczne, które pozwalają mądre i głębokie przesłanie przekazać środkami filmowymi, jak np.: konstrukcja opowieści, akcja z zaskakującymi zwrotami, barwność postaci, tragizm i humor obecny zarówno w akcji, jak i w dialogach czy też intensywność przeżyć bohaterów.

Jan Zamojski, scenarzysta

http://www.festiwalfilmufilozoficznego.com/